29 Şubat 2012

Kalem'im


Kalemimle uzunca bir süre bakıştık az önce. Küsmüşüz birbirimize, konuşmuyoruz. Halbuki tüm sırlarımı ve iniltilerimi o bilirdi. Kaydadeğer tüm yaşanmışlıklarımın tek şahidiydi. Ama gerçek şu ki hiç sevmedik birbirimizi. Çünkü mutlu anlarımdan çok, hüzünlü anlarımda yanımda olurdu. Evet kötü gün dostuydu ama aynı zamanda kötü günlerin hatırlatıcısıydı. Bana hüzünlü gözlerlerle bakarak bekliyor karşımda. Belli ki ayrılamayacağız birbirimizden ama ancak acı vermeye devam edeceğiz kadersizliğimizden..

Anıl Özer

2 yorum:

  1. Utopia..1/3/12

    Bazen yazası gelmez insanın. Geçici dönemler...

    YanıtlaSil
  2. Evrim1/3/12

    Sen eski bir blogcu olarak yine iyi dayanıyorsun. Neredeyse 10 senedir yazıyorsun. BU bile başarı be üstad.

    YanıtlaSil

 

Anıl Özer | Kişisel Weblog. © 2010-2018 Tüm Hakları Saklıdır. | Kullanım Koşulları | Gizlilik Bildirimi | İletişim