9 Şubat 2012

Ağlamaya utanan şairler..


Platonik heybetler altında ezilen,
Ağlamaya utanan şairler.
Devşirme duyguların gölgelediği,
Kırık kalemlerin sahibi..

Bir kalemle başlar mutsuzluğun tanımı,
Önce tanımlarsın, sonra anlarsın,
Ziyadesiyle dolduğunda defterin,
Ardında kalan kindar senelerin..

Seneler ki sana düşman,
Yollar ki sana aşılmaz,
Artık o gözyaşları,
Yazılan hiçbir satıra sığmaz..

Kaçtığımız her bir damla gözyaşı için..
Anıl Özer..

6 yorum:

  1. Seninle ağlamaya gidelim,
    Kuzeye en kuzeye,
    O en renkli "aurora"nın altına...

    YanıtlaSil
  2. Utopia..9/2/12

    Anladığımı anladım,
    Anlattığından öte...

    YanıtlaSil
  3. Satırlara hiç sığdıramadık ki arkadaş,
    Hep taştı, hep şikayet aldı.

    YanıtlaSil
  4. @Aurora (Kuzey Işığı)Oralar çok uzakta, bana bir gökkuşağı bul burada, içinde tüm renkler olsun.

    YanıtlaSil
  5. @Utopia..Sen hep anlattığımı anladın, ben hep senin anlayacağını yazdım.

    YanıtlaSil
  6. @Tuna ASLANTURKŞikayetçilere ver satırlarını, uçak yapıp atsınlar...

    YanıtlaSil

 

Anıl Özer | Kişisel Weblog. © 2010-2018 Tüm Hakları Saklıdır. | Kullanım Koşulları | Gizlilik Bildirimi | İletişim