9 Şubat 2012

Ağlamaya utanan şairler..

Platonik heybetler altında ezilen,
Ağlamaya utanan şairler.
Devşirme duyguların gölgelediği,
Kırık kalemlerin sahibi..

Bir kalemle başlar mutsuzluğun tanımı,
Önce tanımlarsın, sonra anlarsın,
Ziyadesiyle dolduğunda defterin,
Ardında kalan kindar senelerin..

Seneler ki sana düşman,
Yollar ki sana aşılmaz,
Artık o gözyaşları,
Yazılan hiçbir satıra sığmaz..

Kaçtığımız her bir damla gözyaşı için..
Anıl Özer..

6 yorum:

Aurora (Kuzey Işığı) dedi ki...

Seninle ağlamaya gidelim,
Kuzeye en kuzeye,
O en renkli "aurora"nın altına...

Utopia.. dedi ki...

Anladığımı anladım,
Anlattığından öte...

Tuna ASLANTURK dedi ki...

Satırlara hiç sığdıramadık ki arkadaş,
Hep taştı, hep şikayet aldı.

A.ÖzeR dedi ki...

@Aurora (Kuzey Işığı)Oralar çok uzakta, bana bir gökkuşağı bul burada, içinde tüm renkler olsun.

A.ÖzeR dedi ki...

@Utopia..Sen hep anlattığımı anladın, ben hep senin anlayacağını yazdım.

A.ÖzeR dedi ki...

@Tuna ASLANTURKŞikayetçilere ver satırlarını, uçak yapıp atsınlar...

Yorum Gönder