16 Ekim 2012

Çocuktuk..

Çocuktu o..
İstediği oyuncak alınmadı diye ağlardı.
Sokakta top oynamasına izin verilmediğinde,
Canı dondurma çektiğinde ağlardı..

Ya biz napıcaz..
Büyüdük..
Harcadık  zamanı..
Ulaşmaya çalışarak,
Hali yola koymaya çabalayarak..

İşte Bakın görün,
Ne istediğimiz işe,
Ne de o masallardaki aşka sahibiz..

Çocuklar gibi ağlayamayız ya,
Günü kurtaran satırlarda..

Hoş..
Ağlamak istesek te göz pınarlarımız kurumuş..
Gözyaşı ayıplanır olmuş..

Anıl Özer

6 yorum:

Mecaz-ı Muhterem dedi ki...

Duygu gerçek, şiir vasat eski dostum. Daha iyilerini yazardın eskiden...

A.ÖzeR dedi ki...

@Mecaz-ı MuhteremŞimdilerde bu kadar yazabiliyorum ablacım. Edebi kimliğim çoktan yırtıldı.

Utopia (Alper Değirmencioğlu) dedi ki...

Abi bi yiyisin bi kötüsün. Yetişemiyoruz. :)

Melankoliyi en iyi denemelerde yapabiliyosun söyliyim. Ayrıca bi mail attım ona bi cevap ver bakalım...

A.ÖzeR dedi ki...

@Utopia (Alper Değirmencioğlu)Evet denemelerimde di mi?

Maile sabah cvp vericem beklemede kal..

Begonvilli Ev dedi ki...

Duygulandım..

A.ÖzeR dedi ki...

@Begonvilli Evkalemi elime alınca gelen hüznün eseri olan bi şiir. Mecaz-ı Muhterem'in dediği gibi vasat bi şiir ama..

Yorum Gönder